Այսօր տարիքով մարդ մոտեցավ ինձ, ասաց՝ տղա ջան, տարիքս առած եմ արդեն, երևի վերջին ընտրույթյունս կլինի, ի՞նչ խորհուրդ կտաս, ո՞ւմ ընտրենք, որ երկիրը երկիր մնա...
Պատմութիւնը անջնջելի յիշողութիւն մըն է:
Քանի մը ժամ առաջ,(այսօր՝ Հինգշաբթի յետմիջօրէ) Թուրքիոյ նախագահ Ռեճեփ Թայիփ Էրտողանի յայտարարութիւնը՝ թէ «Պատմութեան ընթացքին թրքական բանակը երբեք չէ քանդած այն վայրերը, ուրկէ անցած է»...
Կարդում եմ ընդդիմադիր թեկնածուների, նրանց աջակիցների գրառումների տակի մեկնաբանությունները և այլևս չեմ զարմանում, թե ինչու Աստված այսքան փորձություններ տվեց մեզ...
Երեկ Եվրազեսի նիստին հաջորդած ՌԴ նախագահ Վ.Վ.Պուտինի ելույթն էի լսում նաև ՀՀ-ի վերաբերյալ: Ամեն բան շատ լուրջ է. եթե որևէ մեկին թվում է, որ, ռուսերեն ասած, пронесет, հիասթափեցնեմ՝ դժվար:
Շատ պարզ, ազնիվ, առանց մի գրամ երկիմաստության, կոնկրետ, հասկանալի բառերով ի՞նչ ասվեց՝ փորձեմ ամփոփել...